[OPINION] WHY WE WERE NOT AT EDSA

[OPINION] Why We Were Not at EDSA

Sa bawat anibersaryo ng EDSA People Power Revolution, ramdam ang init ng damdamin—pag-asa, pagkakaisa, at minsan ay pag-aalala kung saan na ba tayo bilang bayan. Pero sa kabila ng kasaysayan at simbolismo ng EDSA, marami sa atin, lalo na ang mga kabataan, ay hindi talaga naroroon sa mga pagdiriwang o protesta. Bakit nga ba? Simple lang: hindi sapat ang nostalgia; kailangan ng konkretong rason para lumabas at kumilos.

Una, ang EDSA ay simbolo ng isang partikular na panahon—ang pagtatapos ng diktadurya. Ngayon, bagamat marami pang isyung panlipunan, iba na ang konteksto. Marami ang nakikita na ang mga protesta sa EDSA ay nagiging ritual o palabas lamang, imbes na tunay na pagkilos. Kapag walang malinaw na direksyon o liderato, nawawalan ng gana ang ordinaryong tao na lumahok. Dagdag pa, may takot pa rin sa posibleng kaguluhan o pag-abuso ng kapangyarihan, kaya mas pinipili ng iba na manatili na lang sa kanilang mga tahanan.

Pangalawa, ang digital age ay nagbago ng paraan ng pakikilahok. Mas marami ang nagbabantay, nagsusuri, at nagpapahayag ng opinyon online kaysa sa pisikal na pagdalo sa mga rally. Hindi ibig sabihin na ‘di tayo concerned; iba na lang ang platform na ginagamit natin. Ang mahalaga ay ang tunay na intensyon—ang pagnanais na makakita ng pagbabago. Kaya sa halip na husgahan ang mga hindi nakapunta sa EDSA, dapat mas pagtuunan natin ng pansin kung paano pa natin mapapalakas ang ating collective voice, sa online man o offline na mundo. Sa huli, ang diwa ng EDSA ay hindi lang sa lugar kundi nasa puso ng bawat Pilipino.